~ Melancholia ~

17 Sep

Την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου είδα στην αγαπημένη κινηματογραφική αίθουσα του Ολύμπιον την τελευταία ταινία του Lars von Trier «Melancholia».

Ο πρόλογος ήταν αριστουργηματικός. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά παρουσίασε με σύντομες αλληγορικές εικόνες την ιστορία όλης της ταινίας από την αρχή μέχρι το τέλος. Το μόνο μείον κατά τη γνώμη μου ήταν η εκκωφαντική μουσική, όπου τα αυτιά σου πονούσαν από τα τόσα πολλά decibel. Έπρεπε να αφήσει την εικόνα να μιλήσει από μόνη της (που το έκανε έτσι κι αλλιώς) και όχι να σου προκαλέσει με το ζόρι ανατριχίλα από την ανυπόφορη ένταση του ήχου.

Το υπόλοιπο της ταινίας δε θα έλεγα ότι με συνεπήρε. Ίσως οι μεγάλες προσδοκίες που είχα γι’ αυτή, προερχόμενες κυρίως από την προηγούμενή του ταινία, «Αντίχριστος», στάθηκαν εμπόδιο στο να εκτιμήσω και αυτή του τη δουλειά. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ο Trier στον «Αντίχριστο» είχε καταφέρει να με βάλει ολοκληρωτικά μέσα στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Δεν ξέρω που ακριβώς να αποδώσω το φταίξιμο, αλλά στη «Μελαγχολία» ήταν σαν να υπήρχε ένα τοίχος που σε κρατούσε έξω από την κατάσταση. Μου έδινε απλώς τις πληροφορίες ως γνώση χωρίς να με κάνει να εμπλακώ και να το νιώσω.

Επίσης, τα μηνύματα που περνούσε (μελαγχολία που προκαλεί απομόνωση, εσωστρέφεια, άρνηση και τέλος καταστροφή του εαυτού σου αλλά και των γύρω σου) ήταν αρκετά απλά στην αντίληψη και την ερμηνεία τους, χρησιμοποιώντας την αλληγορία ενός πλανήτη με το όνομα «Melancholia». Χωρίς να θεωρώ ότι αυτό είναι απαραιτήτως κακό, αλλά θα ήθελα να με πάει ένα βήμα πιο πέρα.

Ωστόσο, μου άρεσαν οι σκηνές όπου η Kristen Dust (η πρωταγωνίστρια) βιώνει τη μελαγχολία της και ο Trier την απεικονίζει με ωμές, καθημερινές εικόνες όπως το ότι δυσκολευόταν-αρνιόταν να κάνει ακόμα και την αγαπημένη της συνήθεια, ένα χαλαρωτικό μπάνιο. Μέσα από την απλότητα αυτή βγαίνει η αλήθεια του προβλήματος, που όπως και ο Trier είχε παλαιότερα δηλώσει, το έχει και ο ίδιος βιώσει.

Τέλος, η ερμηνεία της Charlotte Gainsbourg για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε. Τι κι αν η Kristen Dust κέρδισε το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ των Καννών και για πολλούς θα πάρει και το Όσκαρ, για μένα η Gainsbourg υποκριτικά ήταν ανώτερη.

«Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τι έχω κάνει; Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό… Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!» είχε δηλώσει ο Lars von Trier, στις 13 Απριλίου του 2011 στην Κοπεγχάγη. Λυπάμαι που θα το πω αλλά το μόνο που μου προκάλεσε ρίγος ήταν τα υπερβολικά db  στην κατά τα άλλα αγαπημένη μουσική της «Ενάτης» του Μπετόβεν στην τελευταία σκηνή της ταινίας.

On Thursday, September 15th I saw in my favourite movie theater “Olympion” latest film Lars von Trier s ‘ latest film «Melancholia».
The prologue was a masterpiece. Within a few minutes it presented with brief allegorical images the history of the whole movie. The only minus in my opinion was the deafening music with your ears hurt so much by the decibel. He had to let the picture speak for itself (which it did anyway) and not make you shudder from the unbearable volume.
The rest of the film was not that captivating. Maybe my high expectations, mainly from his previous film, “Antichrist”, stood obstacle to appreciate his new job too. The truth is, however, that in “Antichrist”  Trier had managed to put me completely in the atmosphere of the film. I do not know exactly where to put the blame, but in “Melancholy” it was like there was a wall keeping you out of the situation. Just gave e the information as knowledge without making me get involved and feel it.
Also, the given messages (melancholy causes isolation, withdrawal, denial and finally destruction of yourself and those around you) were quite simple to percept and interprete, using the metaphor of a planet named «Melancholia». Without thinking this is necessarily bad, it does’ nt lead you a step farther.
However, I liked the scenes where Kristen Dust (the protagonist) is experiencing the blues and Trier illustrates it raw,with everyday images, where she refused to make even her favorite habit, a relaxing bath. Through the simplicity of this truth comes the problem, as Trier had previously stated, he has experienced that himself.
Finally, the acting of Charlotte Gainsbourg once again impressed me. What if Kristen Dust won the Actress in a Leading Role prize in Cannes and for many she will get the Oscar too,  for me Gainsbourg was hypocritically in higher level.
“I’m confused and I feel guilty. What have I done? I just hope there is something that can cause shivering after all this … I close my eyes and hope! ” Lars von Trier declared on April 13, 2011 in Copenhagen. Sorry to say, but all I was shivering from was the extremelly high dbs on the favorite music Beethoven’s  ‘Ninth’   last scene of the movie.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: